Browsed by
Category: Spiritualiteit

“Keer je tot God met uitbundig vertrouwen” • sint Vincentius a Paulo

“Keer je tot God met uitbundig vertrouwen” • sint Vincentius a Paulo

Wat een goede raad krijgen we hier van sint Vincentius a Paulo !

 

Je “met uitbundig vertrouwen tot God keren”, betekent het geluk te hebben drager te zijn van een onuitputtelijke hoop.

Een hoop te delen met allen die in nood verkeren en die dikwijls nauwelijks nog enige hoop koesteren voor wat dan ook. Een hoop om met meer kracht tegen de onverschilligheid te vechten, en van de verontwaardiging over te gaan tot actie.

Bij deze eindejaarsfeesten gaan veelal heel wat goede voornemens gepaard. “Keer je tot God met uitbundig vertrouwen” is een waardevol voornemen dat je ongetwijfeld vreugde en sereniteit zal brengen.

 

Een Zalig Kerstfeest en een vreugdevol nieuw jaar 2018 toegewenst !

Vincentiaans Vormingswerk – Woensdag 19/04/17 – Groenhove

Vincentiaans Vormingswerk – Woensdag 19/04/17 – Groenhove

Uitnodiging


aan mensen die meer voeling willen krijgen voor de Vincentiaanse boodschap.

Vanuit de tweevoudige doelstelling:

• de spiritualiteit van Vincent Depaul beter leren kennen en beleven

• elkaar daarin ontmoeten en bemoedigen

wordt u uitgenodigd op de Vincentiusdag, woensdag 19 april 2017.

Alle info in de Folder_VincentiusDag

en Formulier_VincentiusDag

 

De Verrijzenis

De Verrijzenis

Piero_resurrection
Piero della Francesca, c.1454, Borgo San Sepolcro


TRADITIE

We vinden het verhaal van de verrijzenis, met enkele verchillen, terug in elk van de vier Evangelies, (Mt.28,1-10; Mc.16,1-8; Lc.24,1-9; Joh.20,1-18).

Na de sabbat, drie dagen na de dood van Jezus begeven de Heilige vrouwen zich voorzien van reukwerk naar het graf van Jezus om hem te balsemen. Onderweg vroegen zij zich af wie de zware steen die het graf afdekte, voor hen zou wegrollen. Daar aangekomen vonden ze het graf geopend , terwijl een jonge man in het wit gekleed hen aankondigde : “Gij zoekt Jezus van Nazareth, de gekruisigde : hij is verrezen”. Verrezen in de morgen van de eerste dag van de week, verschijnt Jezus vooreerst aan Maria Magdalena, die hem voor de tuinman aanziet.

Het christelijke Paasfeest herinnert aan de Opstanding van Christus: Dit Paasfeest is het voornaamste feest op de christelijke feestkalender: Het liturgisch jaar vertrekt vanuit , en is opgebouwd rond dit gebeuren.

HOE WORDT DIT GEBEUREN WEERGEGEVEN ?

In vroegchristelijke kerk, vinden we geen voorstelling van de Verrijzenis, maar die wordt op een symbolische wijze opgeroepen. In de IV°en de V° eeuw symboliseren het kruis met het monogram van Christus (beginletters van de naam) de overwinning van de Verrijzenis op de dood. Deze symbolische strekking , die eigen is aan christelijke meditatie, verdwijnt niet helemaal in de loop van de Middeleeuwen. In de Oostelijke Kerk is de zon vanaf de IX° eeuw het symbool van de Verrijzenis (Psalmboek van Utrecht v.930). In de XIV°eeuw, wordt de Verrezene voorgesteld door een verschijning badend in het licht; vanaf de XVI°eeuw wordt hij voorgesteld door een opgaande zon in een landschap. ( Altdorfer, 1518) Wenen, “Kunsthistorisches Museum”).

De Verrijzenis heeft een rijke geschiedenis in de iconografie. Men kan die chronologisch bestuderen of naar gelang de aard van de kunstwerken die in de traditie zijn blijven bestaan. De Psalmboeken en de getijdenboeken hebben daarin een lange traditie.

Het verloop van de gebeurtenis is blijkbaar pas aan bod gekomen in de XV° eeuw : Christus die het graf verlaat wordt van voren weergegeven, terwijl hij vaak de rechterhand opheft in een zegenend gebaar. Deze manier van voorstellen overheerst in de Duitse kunst vanaf de bloeitijd van de Middeleeuwen tot in de XIV °eeuw, en breidt zich verder uit in Italië in de XV°eeuw: Christus komt als overwinnaar uit het graf te voorschijn . (Piero della Francesca, v.1454, Pinacotheek van Borgo San Sepolcro).

Christus, van wie het uiteinde van de vlaggenstok rust op de bovenkant van het graf, tekent zich af op een landschap met de contouren van een zicht uit Toscane en Umbrië. Het graf vertoont de trekken van een altaar( zoals bij het tafereel van de Hemelvaart van Maria). Aan beide kanten van het graf zwaaien engelen voorzien van kaarsen met wierookpotten, waardoor een iconografisch verwant-schap wordt opgeroepen met de liturgische Paasdiensten.

Het streven naar realisme dat zich in de XIV° en de XV°eeuw doorzet, gaat gepaard met het uitvinden van het perspectief in de schilderkunst; het staat in verband met de bezorgdheid om het transcendente mysterie in het gebeuren te respecteren.

Het thema waarbij Christus boven het graf zweeft, verschijnt vanaf de XIV° eeuw in Italië, ontwikkelt zich tijdens de Renaissance en zet zich door tot in de XVII°en XVIII° eeuw. De kunstenaars gebruiken nu eens een hiëratische stijl, en dan weer eens een vrijere stijl. Het eerste gekende werk in Italië is een muurschildering (fresco) van Andrea da Firenze (1365, kerk Santa Maria Novella in Florence). Daarna nemen Ghiberti( Doopkapel Florence 1424) en Tintoretto (1587 Scuola di San Rocco in Venetië) , dit thema over.

Een weergave die typisch is voor de Renaissance toont Christus rechtop staande op het graf, vermoedelijk een vertolking van het Paasgebruik in de Middeleeuwen, waarbij een afbeelding van Christus werd geplaatst op het altaar.(Dürer, Passion 1512).
Het graf wordt vaak weergegeven  als een rotsachtige grot. In de XVII° en de XVIII° eeuw wordt deze voorstelling de bevoorrechte weergave als het symbool van de verheerlijking van Christus. Soms wordt Hij ook afgebeeld rechtopstaande voor het lege graf.

DE BEWAKERS BIJ HET GRAF (Mt.28,4)

Alhoewel ze alléén door Mattheus worden vermeld, komen de bewakers slechts in een klein aantal (2 of 3) voor in de werken van de bloeitijd van de Middeleeuwen. Ze zijn ingedommeld.  Vanaf de XIV° eeuw  zijn ze groter in aantal en nemen ze een belangrijkere plaats in. Verblind door het intense licht van de Verschijning, zijn ze bevangen door de schrik. Vanaf de XV° eeuw worden hun houdingen en gebaren meer en meer pathetisch. De bewakers anachronistisch gekleed. De kleren en de wapens die ze dragen zijn meer en meer ontleend aan die uit de tijd van de kunstenaars zelf (Noël Coypel, Verrijzenis van Christus, 1700, Rennes).

Coypel_Resurrection
Noël Coypel, Verrijzenis van Christus, 1700, Rennes

Bron: Naar “La Bible et les Saints, Guide Iconographique”, Flammarion, 1990.

 

Enkele bemerkingen in verband met de “OPSTANDING VAN CHRISTUS” van Piero della Francesca,
Borgo San Sepolcro, Pinacoteca Comunale.

Christus houdt in zijn hand een wit vaandel versierd met een rood kruis, het symbool van de Opstanding. Pierro della Francesca heeft gekozen voor een statische voorstelling die stilzwijgend en alleenstaand wordt uitgebeeld, zonder de aanwezigheid van ook maar één hemels wezen. Christus staat onbeweeglijk in een frontale houding : de verrijzenis betekent een radicale ommekeer in de geschiedenis van de mensheid, die erdoor in twee periodes wordt ingedeeld: voor en na de Verrijzenis.

De weergave van de sarcofaag is hier belangrijk: Pierro della Francesca  heeft die muurschildering gemaakt voor  zijn geboortestad, Borgo San Sepolcro,waarvan zowel de naam als en het wapen verwijzen naar het graf van Christus. De vier soldaten zijn diep ingeslapen. Het landschap op het fresco dat deels kaal , deels vol groen is, verbeeldt de opstanding uit de zonden en het begin van het nieuwe leven dat aan de wereld werd geschonken bij de Verrijzenis van Christus.

Bron: Stefano Suffi, “Le Nouveau Testament, Repères iconographiques”, Hazan , 2003

 

God zoeken en vinden

God zoeken en vinden

Paus_Franciscus

 

 

Als iemand met volle overtuiging zegt dat hij God ontmoet heeft en dat er geen enkele twijfel is, dan klopt er iets niet.  Dat is voor mij een belangrijke aanwijzing.  Als iemand een antwoord heeft op alle vragen, is dat voor mij het bewijs dat God niet met hem is.  Dit wil zeggen dat het een valse profeet is die de religie in zijn voordeel gebruikt.  De grote gidsen van het volk Gods, zoals Mozes, hebben altijd ruimte gelaten voor twijfel.  Als men ruimte moet laten voor de Heer, en niet voor onze vaste overtuigingen, wil dat zeggen dat we bescheiden moeten zijn.  Het risico om God overal te zoeken en hem overal te vinden is dus het verlangen om te veel te expliciteren en met menselijke zekerheid en arrogantie te zeggen : « God is hier. »  We zullen slechts een God vinden op onze maat.  De juiste instelling is die van Sint Augustinus : God zoeken om hem te vinden en hem vinden om hem steeds te zoeken.
Ons leven is ons niet gegeven als  een operalibretto waarin alles geschreven staat ; het leven bestaat erin te wandelen, zich te ontwikkelen, te handelen, te zoeken en te begrijpen.  Men moet binnengaan in het avontuur van de zoektocht, de ontmoeting en zich laten zoeken en ontmoeten door God.
Wat mij betreft, ik heb een dogmatische zekerheid.  God is aanwezig in het leven van elke mens.  God is aanwezig in het leven van iedereen.  Zelfs als het leven van een mens een complete mislukking is geweest, verwoest door slechte gewoontes zoals drugs of iets anders, is God aanwezig in zijn leven.  Men kan en moet hem zoeken in elk mensenleven.  Zelfs als het leven van een mens een terrein vol doornen en onkruid is, blijft het een plaats waar het goede zaad kan groeien.  Men moet vertrouwen hebben in God.
 
Paus Franciscus

(Aan de culturele tijdschriften der jezuïeten)

 

Et Resurrexit…

Et Resurrexit…

Zoals de heilige Paulus het in zijn eerste brief aan de Korintiërs schrijft:

En indien Christus niet opgewekt is, zo is dan onze prediking ijdel, en ijdel is ook uw geloof.

(…)

En indien Christus niet opgewekt is, zo is uw geloof tevergeefs, zo zijt gij nog in uw zonden.

(…)

Indien wij alleenlijk in dit leven op Christus zijn hopende, zo zijn wij de ellendigste van alle mensen.

Zie toe, mijn broer…

Zie toe, mijn broer…

Kijk naar de wereld met de ogen van Jezus Christus.
Hij, onze Heer en broer,
Wist de kleinste gebaren te zien,
zo ook het penningske van de arme weduwe,
en Hij wist er zich in te verheugen.

Mijn broer, probeer te “zien”
hoe het rijk van de liefde langzaam naar boven komt,
doorheen duizend steeds herhaalde kleine gebaren
van moed, tederheid en van weerstand bieden,
die “neen” zeggen (zonder veel lawaai te maken en zonder felicitatie)
aan de logica van het geld,
van de haat en van de onverschilligheid.

Kijk goed toe, je zult verrast zijn te ontdekken,
al deze mannen en vrouwen,
die dag na dag
nieuwe manieren ontdekken,
om te leven, om te delen en om te hopen,
en die ons openbaren dat het Rijk Gods
onder handbereik ligt.

Zie toe en bemerk al deze mannen en vrouwen
die, in plaats van te schreeuwen dat God blind is,
Hem hun ogen lenen,
die in plaats van te roepen dat God eenhandig is,
Hem hun handen lenen,
die in plaats van te schreeuwen dat God stom is,
Hem hun stem lenen.

Hoor naar de oproep van degene die weent
omdat de Liefde niet wordt bemind.
Laat u oprichten door de verborgen kracht van onze Heer.

Want deze wereld vandaag heeft nood
aan een “zien met het Hart”
aan een plukken van bloemen van hoop,
om beter te kunnen ademen en leven.

LUISTEREN

LUISTEREN

Luisteren is misschien het mooiste geschenk dat wij kunnen geven aan iemand, hem zeggen : je bent belangrijk voor mij, je bent interessant, ik ben blij dat je er bent.

Luisteren, is eerst en vooral zwijgen …  Is het u al opgevallen hoe dikwijls u in  « dialogen » uitdrukkingen als « het is net als ik toen … » hoort.  Heel dikwijls is hetgeen de andere zegt de gelegenheid om over zichzelf te praten.

Luisteren, is ophouden zich aan te stellen, monologen te houden om zich te laten veranderen door de andere.  Dit is aanvaarden dat de andere in ons binnenste kijkt zoals hij zou binnenkomen in ons huis en er zich een tijdje zou vestigen, zich comfortabel in onze zetel zou zetten.

Luisteren, is alles laten vallen waar we mee bezig zijn om al onze tijd aan de andere te besteden.  Het is als een wandeling met een vriend : in zijn voetstappen lopen, dichtbij, maar zonder hem in de verlegenheid te brengen, zich door hem laten leiden, samen halt houden, terug vertrekken, voor niets, voor hem.

Luisteren, is proberen hem niet te antwoorden, wetende dat hij in zijn binnenste zelf de antwoorden heeft op zijn vragen.  Het is weigeren te denken in de plaats van de andere, hem raad te geven en zelfs hem te willen begrijpen.

Luisteren is de andere met erkentelijkheid verwelkomen, zoals hij zichzelf omschrijft, zonder zich in zijn plaats te stellen om hem te zeggen hoe het moet.  Het is positief openstaan voor alle ideeën, alle onderwerpen, alle ervaringen, alle oplossingen, zonder te interpreteren, zonder te oordelen, de andere de tijd en ruimte latend om zijn weg te vinden.

Luisteren, is niet willen dat iemand is zoals zus of zo, het is leren zijn specifieke kwaliteiten te ontdekken.  Opmerkzaam zijn als iemand lijdt, is niet, een oplossing of uitleg geven voor zijn leed, het is hem toelaten het zelf te zeggen en het is aan hem om zijn eigen weg te vinden om zich ervan te kunnen bevrijden.  Leren naar iemand  luisteren is het nuttigste dat we kunnen doen om ons te kunnen verlossen van onze eigen wanhoop.

Luisteren, is aan de andere geven wat we zelf nooit gekregen hebben : aandacht, tijd, een liefdevolle aanwezigheid. 

Door te leren naar anderen te luisteren zullen we naar onszelf kunnen luisteren, ons lichaam en onze emoties.  Het is de weg om te leren luisteren naar de aarde en het leven, poëet worden, het hart voelen en de ziel van de dingen zien.  Diegene die kan luisteren leeft niet meer oppervlakkig : hij voelt zich een met het innerlijke van elk levend mens.

 

André Gromolard

Priester van het diocees Lyon

De dood overwonnen

De dood overwonnen

De dood overwonnen

niets hield U gebonden

U rees uit het graf

en stond op uit de dood.

Niets kan ons nog scheiden

geen dood en geen lijden

U hebt in ons leven

het laatste woord.

De kloof is verdwenen

ons wacht eeuwig leven

een leven met Hem

in Gods heerlijkheid.

Blijf niet staan bij dat graf

want daar is Hij niet meer

Jezus leeft en wij met Hem

dat is genade van onze Heer.

Anon.

Beeld: Tintoretto – 1581